الذَّنْبِ وَ السَّوَادُ عَلَي السَّوَادِ حَتَّي يَغْمُرَ الْقَلْبَ فَيَمُوتَ بِكَثْرَةِ غِطَاءِ الذُّنُوبِ عَلَيْه » « 1 » هنگامى كه بنده گناه كند ، نقطهء سياهى بر قلب او پيدا مىشود ، پس اگر توبه كرد و از گناه باز ايستاد و از خدا طلب آمرزش نمود ، قلب او از آن نقطهء سياه صفا پيدا مىكند . و اگر توبه نكرد و استغفار ننمود ، گناه بر گناه واقع مىگردد و سياهى بر سياهى مىنشيند ، تا اينكه قلب او را مىپوشاند . پس قلب او در اثر زيادى گناه مىميرد و پردهء گناه آن را فرا مىگيرد . پر واضح است كه وقتى دل كسى سياه شد ، صاحب آن دل ، هرگز رستگار نمىگردد . قرآن كريم در اين‌باره مىفرمايد : كَلَّا بَلْ رانَ عَلي قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ « 2 » چنين نيست كه آن‌ها مىپندارند ، بلكه اعمالشان چون زنگارى بر دل‌هايشان نشسته است . مهم‌تر آن‌كه وقتى سياهى و تاريكى ، در اثر گناهِ روى گناه ، دل انسان را فرا گرفت ، نه تنها توبه نمىكند ، بلكه به استهزاء آيات الهى نيز مىپردازد : ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذينَ أَساؤُا السُّواي أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ كانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُنَ « 3 » سپس سرانجام كسانى كه اعمال بد مرتكب شدند به جايى رسيد كه آيات خدا را تكذيب كردند و آن را به مسخره گرفتند . چنين كسى نسبت به همه چيز و همه‌كس ، معترض است و به هيچ روى زير بار پذيرش حرف حق نمىرود ؛ از اين رو نه تنها به احكام اسلامى عمل نمىكند ،

--> ( 1 ) . إرشاد القلوب إلى الصواب ، ج 1 ، ص 46 ( 2 ) . مطففين / 14 ( 3 ) . روم / 10